Stage in Dendermonde

De KTT stage is voor mij altijd een hoogtepunt van het jaar: veel trainen, veel eten, mekaar wat pushen (op de fiets of aan de tafel, met woorden of met daden) en dus vooral veel plezier! Zo ook stond ze dit jaar in mijn agenda in het vet aangeduid. Ik was er klaar voor! Ik had zelfs al een pre-stage gedaan met de Wimmen in Spanje.

Maar een, volgens de dokters “indrukwekkende” nekhernia (voor de specialisten: c5-c6) dacht daar anders over. Op de feestdag van 1 mei had deze plots zijn kop(je) opgestoken, toch wel een pijnlijke zaak moet ik zeggen, uitstraling over mijn hele rechterarm tot in het puntje van mijn duim met bijhorend krachtverlies. Het hele verhaal “opereren of niet” ga ik jullie besparen, maar het kwam erop neer; als je ooit nog wil sporten dan is een operatie noodzakelijk. Opereren dus …

De chirurg hier in Lier kon me op 20 juni op consultatie ontvangen, zoveel geduld had ik niet…. Gelukkig ben ik dan met hulp van Peter V onmiddellijk bij dr Sys in Dendermonde kunnen gaan. Straffer nog, als ik een pyjama bij had gehad dan had hij mij dan al op de tafel  gesmeten

Vorige woensdag rond 16u is het dan geschied, sneetje vooraan in de hals, slokdarm even opzij leggen, tussenwervel eruit, wat bot uit mijn L-been ertussen, een kooitje van carbon (ge kent mij he :p) errond en klaar was kees rond een uur of  half negen. Goed geslapen die nacht nog trouwens. Maar dat was tothiertoe de laatste nacht dat ik mijn ogen heb kunnen dichtdoen. Voor de geinteresseerden, de pijntjes situeren zich ter hoogte van de heup (moeilijk stappen) van de keel (moeilijk slikken) en van de nek. Volgens mij heb ik gisteren de moeilijkste dag achter de rug en kan het vanaf nu alleen maar beter!

En wanneer kan ik terug beginnen met sporten? Dat is natuurlijk de grote vraag. Na 2 weken mag ik wat op de rollen rijden (nog geen z4 training!), en rustig zwemmen, zeker niet lopen. Op 26 juni moet ik terug op controle en dan kan het groene licht gegeven worden om weer alles te mogen doen. Volgens mij moet dat dan nog juist lukken om in Viersel mijn heroptreden te doen en dan door te steken naar Florida op 3 november. Maar we zien wel :p

Bedankt alvast voor alle berichtjes en jullie steun, dat doet echt wel deugd!

Soon I’ll be back!

Nico

 

KTTprojects – project 2013

16.05.’12

Een tijdje geleden liet ik al een ballonnetje op voor het project van volgend jaar (2013). De lichte hint wees in de richting van een volledige triatlon, en meer specifiek Roth, als moeder der triatlons in Europa. Dé bakermat en een must voor wie een hele triatlon op zijn/haar palamares wil. Met het grootste aantal deelnemers van alle triatlons én met een fenomenaal aantal toeschouwers een ware ervaring.

De reacties waren echter heel matig. Met een lichte neiging om ontgoocheld te zijn omdat het geen ‘ironman’ is. Nu, Ironman is een concept, een marketingconcept, opgezet door de wereldwijde specialisten, Amerikanen. Ironman is goed, uitstekend geregeld, maar tevens duur. Roth was vroeger een Ironman, maar omwille van bepaalde redenen zijn zij uit dat circuit gestapt! Met een weergaloos succes zo blijkt al vele, vele jaren. Die streek ademt gewoon triatlon.

De energie die in het project gestoken wordt is zeer groot, en omwille van verschillende redenen zal het project volgend jaar geen Ironman, maar ook geen Challenge of andere volledige triatlon zijn! Wat het dan wel zal zijn, zal in primeur medegedeeld worden aan de atleten die mee op de KTT stage naar Duitsland gaan!

Wim

Stage Westouter

12.05.’12

Bij het wegbrengen van Wilm naar een taalstage in de Westhoek, meer specifiek in het ‘Heuvelland’ vorig jaar was ik aangenaam verrast door de glooiende en rustige wegen. ‘Dat lijkt me hier wel ideaal voor een korte stage’, zei ik tegen Sabrina. Het werd een stage voor het Project 2012. Einde 2011 werd het voorgesteld en een 16 tal enthousiaste atleten schreven zich in. Maanden keken ze naar de stage uit, die gepland was in het week-endvan 20-22 april. Daar het weer sinds einde maart nogal slecht was, hoopte elke atleet wel dat het weer zich zou verbeteren. IJdele hoop!

Op vrijdag fietsten de atleten die verlof konden nemen, van Nijlen naar Westouter, aan de Rode Berg. Een 190 kilometers. Enkelen konden niet weerstaan aan de grens van 200, en vertrokken van thuis. De wind stond pal op de neus, én met 2 kletsnatte buien was een een zware heenrit. Iemand moest de bagage brengen, en als organisator moet je je dan maar opofferen. Onderweg telefoon van de coach, “of ik de Polle kon oppikken“. “Hij stond geparkeerd wegens krampen“. Geen probeem: de GPS herprogrammeren, en een klein halfuurtje later zat de verkrampte atleet in de bus. De rest kon verder voor de laatste 40 kilometer.

De tijd dat de fietsers nodig hadden was net voldoende om de bagage al naar binnen te dragen, de verwarming en koffie op te zetten, zelfgemaakte rijstpap, taart en recupdrank klaar te zetten. ‘s Avonds was er soep en spaghetti om terug wat krachten op te doen. Dat was nodig, de gezichten stonden op ‘bekaf’. Zaterdagmorgen na het ontbijt was er een lokale tocht van een 140 km gepland met heel wat nijdige heuveltjes. In totaal een 1000 tal hoogtemeters, met als toetje de Kemmelberg. Halfweg hadden er echter al een aantal atleten een kortere terugweg genomen. Enkele andere atleten waren echter zo moe dat ze weigerden om de Kemmelberg op te rijden. Zogezegd ‘verkeerd gereden’, dixit Rudy Jacobs. De heenrit was té zwaar geweest. Niet zo voor Bianca, vlotjes verteerde ze deze zware kasseiheuvel. Ook zaterdag kregen we weer twee kletsnatte buien te verwerken, waardoor na aankomst slechts 2 atleten, onder andere de coach; de moed konden opbrengen om de ingeplande koppeltraining te verwerken. Zwaar, want niets dan 7 a 10% bergop of -af!

De trappisten sneuvelden voor het avondeten, wat bestond uit een lekkerij steak met frieten. Niemand die een probleem had dat er geen pasta of rijst voorgeschoteld werd

Na het eten was er een busje besteld voor een culturele activiteit; het bezoeken van de Last Post, gevolgd door een bezoekje aan de brasserie van de abdij van Westvleteren. Aan de Menenpoort stond er een mensenmassa, wat niemand verwacht had. Na de herdenkingsplechtigheid reden we verder om de nodige caloriën op te slaan voor de terugrit. Het mag gezegd worden: Westvleteren ís lekker, heel lekker. De meeste atleten dronken 3 lokale trappisten, Rudy at, naast ettelijke borden lekkere lokale paté en kaas, een gigantische ijskreem als compensatie van zijn alcoholvrije levenshouding.

In de Vrede sloot normaal rond 22oo, maar blijkbaar werd voor ons een uitzondering gemaakt! Toch sneuvelden nog ettelijke trappisten bij thuiskomst in ons woonhuis. Afwachten wat dat zou geven op de fiets!

Zondagmorgen opstaan, inpakken, ontbijten en wederom een kleine 200 kilometer fietsen, richting Nijlen. Met wat geluk en een goede snelheid was het misschien mogelijk om de aangekondigde buien voor te zijn! Deze keer was het windaf en dat was aan de snelheid te zien. Toch hebben de buien ons ingehaald, bouwkundig ingenieur Jan reed plat en heeft gedurende een half uur niet alleen zijn velg en buitenband grondig geinspecteerd, hij vond het ook een ideaal moment om te oefenen ‘binnenbanden verwisselen’. Na de derde of 4° poging – en een half uur verder – had hij genoeg geoefend en gaf hij groen licht om verder te fietsen. Niet zoals in de Kempen, waar op zondag in elk dorpke minstens 3 bakkers open zijn, was er in West- en Oost Vlaanderen iets te vinden. Bij het binnenrijden van Brabant, toch al na zo’n 140 kilometer, vonden we dan toch een bakkerij. Een 10tal uitgedroogde fietsers plunderden niet alleen het schabbeke frisdrank, ook de toog met taartjes was plots leeg. Ondanks deze proviandinslag kwamen de jongere triatleten, Dimitri en Pieter niet aan kop. Op die plaats signaleerden we enkel Rudy, Jan, de Stasse, Filip en mezelf. Bianca kon uitstekend mee.

De laatste kilometers wogen bij de meeste wel door, zeker na een laatste stortbuitje! Maar, het mag gezegd: de Westvleteren had bij niemand hoofdpijn of een ‘lastig’ gevoel teweeggebracht. Een lekker natuurproduct!

Alle atleten waren heel tevreden over de stage, het gezelschap en de variatie van trainen en andere activiteiten.

Wim

Verkenning La Roche – gewijzigd parcours

06.05.’12

Eén van de weinige data die mogelijk waren om een verkenning in La Roche te organiseren was zaterdag 5 mei. Redelijkerwijze kan je aannemen dat het dan mooi en aangenaam weer zal zijn, zeker als het al sinds einde maart kwakkelt: regen, wind, koud wat zich vertaalt in fietsen met lange broek, bottekes, handschoenen en meermaals nat worden. Ook deze week was het weer niet echt schitterend, erger nog : er was nog minder zon dan de laatste weken, en april was ruim onder het langdurig gemiddelde. Daar schieten we niets mee op, maar veranderen kunnen we het evenmin. Thuisblijven wel; dat is natuurlijk een optie.

Toeval wil ook dat mijn vrouw’s baas van haar vorige firma ons nog uitgenodigd had voor een etentje op vrijdagavond. Ook den trainer zag het niet erg zitten, tot 3 keer toe was er een voorzichtige poging om de hele verkenning te annuleren. Maar, gepland is gepland. Het zou inderdaad gemakkelijk zijn, want ik wist dat het laat, of anders gezegd, nogal vroeg zou zijn. Maar de weerberichten, die ik bekeken had na etentje, om 1 uur ‘s nachts, dankzij de digibox, lieten uitschijnen dat het zaterdag wel eens het beste plekje van het land zou zijn. Met een gerust gemoed vatte ik de slaap voor enkele uurtjes, want om 5.30 rinkelde de wekker me al wakker. Zoals voorspeld was, regende het. Afspraak is afspraak. Nadat ik rustig de auto ingeladen had, een ontbijtje klaargemaakt vertrok ik. Na een tankbeurt met diesel en koffie belde ik de Jo op. Hij was nog ongerust “er gaat niemand komen, we gaan daar alleen staan, ik had liever in mijn bed blijven liggen”. ” Buiten Marjan, die net een sms’ke gestuurd had en Peter Maes had niemand afgebeld, ze zullen er wel staan” antwoordde ik “en het gaat daar nog meevallen qua weer”.  Daarenboven was het parcours vrijdag nog gewijzigd wegens het uitblijven van een vergunning. Nog een primeur erbovenop!

En we waren niet alleen, maar ook niet met iedereen. Rudy en Griet, de Polle, Jimmy en Nicolas. De Jo en mezelf inbegrepen dus 7 projecters op post. Verder ook nog Yoran, zoon van Rudy en Griet, Guy Achten, Steven Van Heester en Bart Peeters. Toch een 11 tal atleten die het weer en het vroege uur erbij namen.

Tijdens de 2 uur durende rit altijd regen. In La Roche ook. Dankzij wijlen Steve Jobs konden we inschatten dat we net in een bui zaten, maar dat er nadien geen buien meer zouden komen. Ik opperde dan het voorstel om eerst een koffietje te gaan drinken en te vertrekken als de bui over is. Er werd geen seconde getwijfeld: alle fietsen in de bus van Rudy en de auto’s, en in ‘t centrum was er een cafeetje open. De eigenaar was eigenlijk wel niet gelukkig dat we binnenkwamen – want dan kon hij zijn gazet niet rustig lezen – en dat liet hij duidelijk merken ook !

Na een klein uurtje was het over en konden we aan de verkenningstocht beginnen. De aanloopronde hebben we niet gereden, maar na dit stuk rij je La Roche in en fiets je rechtsaf richting een waterzuiveringsstation. Hier linksom en de eerste klim van de 3 rondes begint. Al direct een stevige klim met 2 grote haarspeldbochten (100meter hoogte) en dan licht bergop verder naar Cielle. daar rond het kerkje en vervolgens een aantal licht heuvelachtige kilometers over de Rue de La Resistance. Inderdaad, de asfalt is van povere kwaliteit en geeft een extra weerstand voor de banden. De volgende klim is een hoogteverschil van een dikke 80 meter en brengt je in de hemel ‘La Cielle”. Vervolgens kan je eerst nog een weesgegroetje maken in de “Rue de l’Eglise” vooraleer je in het vrouwelijk paradijs “Beffe” linksom de ondergang induikt. Pardoes omlaag naar “Rendeux”, waarna het steilste stuk volgt tot “Haux Rendeux”, een 90 tal hoogtemeters. Een 1.5 kilometer dalen en de laatste klim van de ronde komt eraan. Enkele kilometers klimmen, een 140 tal hoogtemeters, tot in Hodister. Van daar naar beneden tot op de grote baan richting La Roche. De grote baan zelf prikkelt ook nog wel op een paar plaatsen je beentjes.

Na een dikke 100 kilometer fietsen tussen 3  a 4hr30 – De Jo reed 1 ronde stevig door tegen 30gemiddeld, ikzelf een 22.6, wat een goei beeld van de rapste en de traagste geeft – komen er nog 10 zware loopkilometers. Het aanloopstuk is vlag genoeg om je overgang te verteren, maar toch: na een kleine kilometer gaat het bergop. Bergop! En bergop. Na enkele kilometers duik je het bos in, om de overgang te maken naar de grote baan die je bergaf terugbrengt naar de aankomst. Het stukje bos is niet evident!

Conclusie: slechts de toppers zullen het zich kunnen permitteren om vollen bak te gaan, alle andere atleten zullen moeten doseren – doseren en doseren. Het beloofd een zware wedstrijd te worden, waarna je achteraf super content zal zijn dat je over de meet komt en en bewijsje van aankomst in je pollen gedrukt zal krijgen.

Wim

Fietsen op zaterdag 5 mei: TRI 111

04.05.’12

Net nog in detail naar het weerbericht gekeken: volgens de laatste berichten zal er alleen zon te zien zijn in de Ardennen, en eerder buien dan regen. Goe warm aankleden en we fietsen in het beste stukje van het land Later zal blijken of onze weermannen en – vrouwen het juist hadden. ‘t zou niet de eerste keer zijn dat er slecht weer voorspelt wordt en het uiteindelijk goed is.

Wim

Next Page »